Angst voor overstromingen is er in de Biesbosch niet meer. Het land staat al grotendeels onder water. Project Ruimte voor de Rivier heeft de Biesbosch veel waterberging opgeleverd, maar ook nieuwe, vooral natte natuur. De route voert over graspaden en asfaltweggetjes. Na een zuidwesterstorm kunnen sommige paden onder water staan.
INFORMATIE WANDELROUTE BRABANTSE BIESBOSCH
- Lengte: 11,6 km of 18,8 km (met extra lus door Polder De Hooge Hof).
- Start/eindpunt: Natuurpoort Biesbosch MuseumEiland, De Hilweg 2, 4251 MT Werkendam.
- Markering: Wandelnetwerk routesinbrabant.nl: gele pijlen op groene ondergrond. In Polder De Hooge Hof ontbreken nog enkele knooppunten.
- OV: Arriva bus 620 verbindt Dordrecht CS met Werkendam, halte Brabantse Oever, Werkendam. VAnaf hier een half uur lopen naar het Biesbosch MuseumEiland. NB: Pak de (OV-)fiets: vanaf Dordrecht CS is het 11 km fietsen naar het Biesbosch MuseumEiland. Je steekt met het veer bij de Kop Van ’t Land de Nieuwe Merwede over naar Werkendam.
- P: Bij Natuurpoort / Biesbosch MuseumEiland (gratis).
- Horeca: Werkendam, bij de start in Biesbosch MuseumEiland. Na 3,7 km Het Bolle Bevertje (Spieringsluis 4, Werkendam) of er schuin tegenover bij Jachthaven Van Oversteeg, Spieringsluis 5.
- Tip 1: Op het Biesbosch MuseumEiland is naast een bezoekerscentrum (met fijn terras) ook een interessant museum over de Biesbosch ondergebracht. Een ommetje over het MuseumEiland voert over het dak van het museum. Een maquette met schuifjes en sluisjes maakt de getijdenwerking van de Biesbosch zichtbaar.
- Tip 2: Maak van deze route een tweedaagse wandeling door hem te combineren met route Biesbosch P4 aan de noordzijde van de Nieuwe Merwede. Vanaf Biesbosch MuseumEiland naar het veer over de Nieuwe Merwede is 2,7 km. Overzijde veer (met horeca De Kop van het Land en Fluitekruid) naar startpunt wandelroute Biesbosch P4 is 1,7 km.
Scroll naar beneden voor de routebeschrijving en gps-track van wandelroute Brabantse Biesbosch.
Wandelroute Brabantse Biesbosch in het kort
Deze wandelroute door Nationaal Park De Biesbosch voert vanaf Biesbosch MuseumEiland eerst door Buitenmuseum De Pannekoek (een oude hakgriend), dan via voormalige polder Oude Hardenhoek naar natuurgebied Jantjesplaat. Je kunt daar de route verlengen naar polder Hooge Hof. Na een zuidwesterstorm kan het pad tussen kp15 en kp11 onder water staan en volg je het beschreven alternatief. Je wandelt afwisselend over (drassige) graspaden en asfaltweggetjes.
[1] Biesbosch MuseumEiland
Het museum vertelt het verhaal van de Biesbosch. Ooit was het een polder, totdat de Sint-Elisabethsvloed (1421) toesloeg. Zestien dorpen werden weggevaagd, de polder werd een binnenzee. Door aangevoerd slib ontstonden zandplaten, die later begroeid raakten met biezen. Uiteindelijk werden de zandplaten ingepolderd en werden er wilgenakkers op aangelegd. Hoe dát eruit zag, zie je verderop, in Buitenmuseum De Pannekoek.
[2] Buitenmuseum De Pannekoek
Wilg na wilg, rij na rij. Op dit natte land van rivierslib, dicht langs het water, gedijen biezen, riet en wilgen. Rietsnijders en griendwerkers verdienden er hun geld mee. Het was hard werken, zes dagen per week, tien uur per dag, voornamelijk in de winter. Van de twijgen en takken van de wilgen werden manden, stoelpoten en hoepels voor vaten gemaakt. Het rijshout werd verwerkt in zinkstukken, grote matten die werden gebruikt voor de aanleg of versteviging van dijken. De arbeiders overnachtten in griendhutten, maar niet bij hoog water. Dan vluchtten ze in bootjes naar veiliger plekken.
[3] Blik op de polder
Een soort megaverrekijker is het, die je bijna dwingt polder Oude Hardenhoek onder ogen te zien. Die staat nu onder water. Project Ruimte voor de Rivier heeft van de Biesbosch een doorvoerluik van overtollig water gemaakt. Polder de Noordwaard (met polder Oude Hardenhoek) werd afgegraven en via een opening in de dijk met de Merwede verbonden. Dat leverde negenduizend voetbalden nieuwe Ruimte voor de Rivier op.
[4] Jantjesplaat binnendijks
Ook de polder van Jantje moest eraan geloven: ooit teruggewonnen op het water dat tijdens de Sint-Elisabethsvloed over het land kolkte, nu toch weer ónder water. Althans deels, en alleen bij hoge waterstanden. Jantjesplaat wordt doorsneden door een dijk, de Deeneplaatweg. De paadjes binnendijks zijn van gras en lekker beschut, met sporen van reeën.
[5] Jantjesplaat buitendijks
Dit is andere koek. Wat een wildernis aan wilgen hier, met de wortels in gitzwart water. Dit ‘wilgenvloedbos’ is een restant van een oude wilgenakker. Langs het pad groeit reuzenbereklauw (giftig!) en de zeldzame spindotter. Oppassen voor het rondspringende zaad van de soms manshoge springbalsemien. Een zaadje in je kleding en opeens staat je tuin vol met deze exoot uit de Himalaya.
[6] Nieuwe natuur
Polder Hooge Hof kreeg jaren terug een nieuwe bestemming: door het af te graven veranderde het in wetland. Er leven lepelaars, grote zilverreigers, ijsvogels, maar ook blauwborsten, Cetti’s zangers en nachtegalen om maar wat leden van het luidruchtige koor te noemen dat hier in het voorjaar ‘optreedt’.
[7] Als je geluk hebt..
… kun je de visarend bezig zien aan een spectaculaire duikvlucht. In augustus en september trekt hij naar het warme zuiden, maar blijft in de Biesbosch nog een tijdje ‘pleisteren’, rusten en eten. Als je nog meer geluk hebt flaneert zelfs de zeearend langs, jagend op zoetwatervissen of met een gans als prooi in zijn bek. In 2021 bouwde een paartje hun nest in de bossen tegenover Biesbosch MuseumEiland. Helaas stortte het nest met een diameter van 2,5 meter uit de boom en overleefden de eieren de val niet.
[8] Lekkernij: beverstaart
De bever is de beroemdste inwoner van de Biesbosch. De vijf proefparen die in 1988 zijn uitgezet, hebben hun best gedaan: er zijn nu zo’n honderdvijftig bevers en vijftig burchten in de Brabantse Biesbosch. Hij wordt gekoesterd, maar zo’n twee eeuwen terug werd het dier gevangen om het bont of om de (heerlijke) staart. Het bevergeil, het vocht waarmee ze hun territorium afbakenen, werd gebruikt als medicijn tegen hoofdpijn en als geurstof in parfums of gerechten.
[9] Grienduilen
De griendwerkers sliepen in armoedige vochtige hutten vlak bij de werkplek. Als het tij gunstig was, roeiden ze naar hun werk, vaak ook midden in de nacht. Grienduilen werden ze daarom wel genoemd. Het getij én het griendwerk verdwenen toen in 1971 de Haringvlietdam klaar was.
! Keer terug naar de website via pijltje naar links in titelbalk.
